وقتي تنها شده بودم تو نشستي توي قلبم

وقتي زخمي شده بودم تو بودي مرهم دردم

توي اوج بي كسي ها تو شدي همه كس من

وقتي غمگين شده بودم تو شدي دلواپس من

وقتي كه ترانه هامو براي تو مي نوشتم

تو فقط مي فهميدي توي شعرهام چي نوشتم

تو واسه دلخوشي من از همه دنيا گذشتي

واسه آرامش قلبم در كنار من نشستي

اگه تو هرگز نبودي من از غصه مي مردم

               و نمی دانستی
        

                           من به چه دلهره از باغچه همسایه
                                             

                                                                 سیب را دزدیم
 

         باغبان از پی من تند دوید

                    سیب را دست تو دید
 

                               غضب آلوده به من کرد نگاه

                                          سیب دندان زده از دست تو افتاد به خک

                  و تو رفتی و هنوز
 

                              سالهاست که در گوش من آرام آرام
 

                            خش خش گام تو تکرار کنان

                                                         می دهد آزارم
 

              و من اندیشه کنان غرق این پندارم

                                                       که چرا
 

                                            خانه کوچک ما سیب نداشت .....